Wat normaal altijd als een leuke dag werd betiteld hangt nu als een molensteen om mijn nek. Als ik er al aan denk zakt het lood in mijn schoenen. Hoe kan ik nou een moederdag vieren. Mijn moeder is er niet meer, ik ben zelf geen moeder, dus hoe kan dat nou. Ik weet wel dat ik natuurlijk niet alles op mijzelf moet betrekken en dat het waarschijnlijk de volgende jaren makkelijker zal zijn, maar toch. Ik heb er gewoon geen zin in.
We gaan vanavond een intentiemis bijwonen, waar mijn moeder genoemd zal worden, deze dag hebben we uitgekozen , juist omdat hij voor moederdag is. Daarna blijf ik slapen bij mijn vader, want ook hij zal een schurft hebben aan morgen. Mijn moeder kon altijd zo genieten van moederdag. “Je hoeft niets mee te nemen als jij er maar bent” zei ze altijd. Nou ja, ik ben er wel, maar zij niet….




