Ons Blogje

Vrijdagavond is mijn moeder weer thuis gekomen vanuit het ziekenhuis.
Ik dacht vorige week zaterdag dat het niet meer zou gebeuren want na mijn vorige post is er nog het een en ander gebeurd. Wij waren vrijdagavond (7/3) op bezoek en toen heeft ze de hele tijd liggen slapen. Ze werd wel even wakker toen we binnenkwamen maar alles ging toen langs haar heen en ze had mijns inziens niet door dat wij er waren. Dit was eigenlijk heel eng want ik was bang dat ze bewusteloos zou raken. Zaterdagochtend werden we gebeld door mijn vader. Ma was die nacht overgebracht naar de hartafdeling en ze dachten dat ze een hartinfarct had gehad. Ik dacht dat mijn hart stilstond. Ze is zo ontzettend verzwakt gaat ze dit wel overleven? Jacques en ik reden naar het ziekenhuis met  het idee dat dit wel eens de laatste keer zou kunnen zijn. Toen we eenmaal daar waren lag ze met rode blossen in het bed en was helemaal wakker en alert. Zo had ze er al een aantal dagen niet meer uitgezien. Ze bleek wel een delier ( Een delier (officiële naam: delirium) is een stoornis van het bewustzijn die binnen enkele uren tot dagen optreedt. Hierdoor raakt iemand ernstig in de war. Vaak weten mensen met een delier niet waar ze zijn, kunnen ze niet meer logisch denken, zich niet goed concentreren en praten ze onsamenhangend (of zeggen helemaal niets meer))te hebben, hier kreeg ze meteen medicijnen voor. We kregen van de cardioloog te horen dat het geen hartinfarct was geweest maar dat de waardes niet goed waren en dat haar hartslag gevaarlijk laag was. Ze zijn gestopt met een aantal medicijnen om dit weer wat op gang te krijgen. Mocht het niet lukken dan kon het zijn dat ze een pacemaker zou krijgen. Maar daar was het nu nog te vroeg voor, eerst moesten er een aantal onderzoeken worden gedaan. Tijdens mijn bezoek werd het eten binnengebracht en ma had opeens zin in eten. Na twee happen aardappelpuree en wat happen vla was die zin alweer over, maar toch ze had iets gegeten. We waren toch wel blij en gingen met een gerust hart naar huis. Alleen ’s avonds kwam het telefoontje dat ze toch wilden dat haar eigen cardioloog naar de onderzoeken keek en dat ze in het ziekenhuis in Breda dus het beste af was. Dus hup met de ambulance naar Amphia.

Toen ik zondag daar kwam vond de cardioloog dat de waardes helemaal niet zo verontrustend dat er die dag ook allerlei onderzoeken moesten plaatsvinden en al helemaal geen slokdarmecho. Dus maandag zou ze een ct scan krijgen. ’s middags kwam er wel een internist bij om te onderzoeken waarom ze nou zo slecht haar eten kon binnenhouden. Hij zou ook meekijken met de CT scan en die moest dus worden uitgebreid met ook de maagdarm streek. Wel bleek dat niet was doorgekomen dat ma een delier had en na overleg met de dokter kreeg ze dan toch weer de medicijnen hiervoor. Maandag de CT scan uitgevoerd en daarop bleek niets te zien te zijn. Ondertussen was ma al weer iets meer aan het eten geslagen (beschuit en vla en soep). De internist vond dat er een maagonderzoek moest worden uitgevoerd. Deze zou donderdag plaatsvinden. Ook hierop was niets te zien en in de middag ook nog een 3D-röntgen foto. Wij hadden alleen wel het idee dat de zorg weer zo slecht was dat we ma, nu er toch niets met het hart bleek te zijn, wilde laten overplaatsen naar het ziekenhuis in tilburg. Er moest worden gekeken of er plaats was en dat zouden we snel horen. Uiteindelijk bleek er ook vrijdag niets uit de röntgen foto te zijn gekomen. Wel was ma dusdanig aan het eten en drinken dat men vond dat ze eigenlijk ook wel zaterdag naar huis zou mogen. Na wat miscommunicatie daar en het verdriet van mijn moeder dat ze nog een dag moest wachten mocht ze toch al vrijdagavond naar huis. En nu is ze dan thuis.Vrijdagavond heeft ze ook al een paar uur op gezeten, dat hadden we al in tijden niet meer meegemaakt. Je weet niet wat je ziet. Ze is echt heel erg opgeknapt. Tuurlijk zijn we er nog niet, maar ze praat beter, loopt beter en af en toe lijkt zelfs haar linkerarm een beetje mee te doen. Ook eet ze weer voorzichtig. Het zijn nog geen hele maaltijden, maar twee crackers in de ochtend. Wat soep in de middag en wat ze gisteravond gegeten heeft geloof je echt niet. Ze wilde een bigmac. Dus die zijn ze gaan halen, maar die was al te koud toen ze thuis waren. Ze heeft wel twee nuggets op en wat frietjes. Nou ja je kan er maar zin in hebben. Vanmorgen gaan Jacques en ik een bakkie doen. Was eigenlijk de bedoeling om gisteravond te gaan maar hij was na een week in Munchen gesloopt. En ik was natuurlijk vrijdagavond al naar mijn ouders gegaan om haar welkom te heten.

Er schijnt weer licht aan de horizon